[Report] Morning Musume’s Handshake Event in Thailand (1)

(ภาพประกอบจาก LG Phone & Pingbook.com)

ถึงเกตเวย์ประมาณ 7 โมงเช้า พอลงจาก BTS ก็มองเห็นห้างเลย ดีใจมาก (น้ำตาไหล T T ในที่สุดก็มาถึงจนได้) หลังจากนั้นก็ใช้เวลาอีก 2 ชั่วโมงในการเดินหาที่พัก (เดินไป หอบของไป เหมือนขาจะหลุด o.O)พอได้ที่พักแล้วก็เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางไปร้าน KFC ที่อยู่ในเกตเวย์ตามนัด (นัด 10 โมง แต่ไปถึงประมาณ 10 โมงครึ่ง 55)

ไปถึงก็เจอแชมป์กับแบงค์ รออยู่แล้ว สำหรับแบงค์ (ไลน์ริโฮะแต่มารอแตกไลน์เป็นไดชิ 55) นี่เพิ่งเจอเป็นครั้งแรกเลย แต่ก็รู้สึกว่าจะคุ้นเคยกันเร็วมาก เพราะว่าแบงค์เป็นคนอัธยาศัยดีอยู่แล้ว ช่วงระหว่างที่นั่งรอคนมารับบัตร ชาวสมาพันธ์ H!P ก็เดินทางมาสมทบเรื่อย ๆ มีน้องหยก (ที่งานนี้กะมาแย่งซายุกับผม) มีคุณเรียว (คัมภีร์ H!P เคลื่อนที่เลย) มีอาจัง (ไลน์เรนะ) กับเพื่อนอาจัง (ที่ชอบแอบหนีเพื่อนไปกินถั่วดำ) มีน้องเกตุ (ไลน์ริโฮะ) มีน้องแนน (ไลน์เรนะ) กับแฟน (รึเปล่า??) มีคุณมีนที่แวะมาหม่ำ KFC ด้วย (มีโอกาสได้เจอกันซะทีนะครับ 55) แล้วก้อน้องกุ้ง พยาบาลประจำกลุ่มเดินทางมาสมทบเป็นรายสุดท้าย ระหว่างนั้นเราได้มีโอกาสเจอโอตะมาเลย์เซีย (กับโอตะญี่ปุ่นที่ชิ่งไปนอนก่อน) ในร้าน KFC ด้วย ก็ได้คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอย่างสนุกสนานเลยทีเดียว โอชิของเขา (โอตะมาเลเซีย) คือเรนะ เขาก็เลยตั้งใจมางานนี้เพื่อมาจับมือเรนะกับซายุโดยเฉพาะ

พอ 4 โมงได้เวลาเริ่มงานแล้วแต่แชมป์ยังเดินทางมาไม่ถึง เราก็เลยรอแชมป์ด้วย รอคนที่จะมารับบัตรที่ยังมาไม่ครบด้วย กว่าจะได้ขึ้นไปที่งานก็เลทกันพอสมควรละ เห็นคนเข้าไปรอกันเต็มแล้ว แต่เรายังจับกลุ่มคุยกันอยู่นอกงานรอแชมป์อยู่ ระหว่างนั้นก็มีสาวญี่ปุ่น 2 คนเดินผ่านไป คนนึงดูคล้ายโมโมะมาก ทั้งรูปร่างหน้าตาแบบว่าใช่เลย เห็นแล้วน้ำตาไหล อยากไปขอถ่ายรูปด้วย แต่ขอคุณเรียวกับน้องแนนไปถ่ายรูปให้เค้าไหวตัวทันซะก่อน ก็เลยแห้วไปตามระเบียบ T T

สื่อก็มาขอถ่ายรูปบ้าง สัมภาษณ์บ้าง ทำให้นึกถึง “แบนเนอร์” ที่ทิ้งเอาไว้ที่ห้องพักในโรงแรม เสียดายที่ไม่ได้เอามาด้วย (เพราะนึกว่าจะไม่มีที่แขวน) ไม่งั้นคงได้เอามาพรีเซนต์ตอนถ่ายรูปออกสื่อ แล้วก้อเอามาถ่ายรูปหมู่ของกลุ่มพวกเราไว้ด้วย แต่โชคดีมีสแตนด์สาว ๆ อยู่ใกล้ ๆ พอดี เลยได้ใช้สแตนด์ของสาว ๆ ถ่ายรูปกันอย่างแทน ^^

และแล้วก็มาถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย พอเห็นสาว ๆ เดินออกมาก็ขนลุกเลย ทุกคนสวยมาก ๆ สวยกว่าในรูปที่เคยเห็นหลายเท่า โดยเฉพาะซายุนี่เหมือนตุ๊กตาที่มีชีวิตเลย สวยมาก ๆ สาบานได้เลยว่านี่คือ “ผู้หญิงที่สวยที่สุดที่เคยเห็นมาในชีวิต” o.O

เป็นความรู้สึกเหมือนอาการตกหลุมรักใครซักคน แต่ว่าเป็นการตกหลุมรักคนที่เรารักอยู่แล้ว!!

ขนาดมองแค่ไกล ๆ ยังทำให้มีอาการเป็นได้ถึงขนาดนี้ ถ้าไปเห็นใกล้ๆ ได้จับมือจะขนาดไหน!?! คิดแล้วก็เลยแอบลุ้นอยู่ในใจให้ซายุอยู่ลำดับสุดท้ายของการจับมือเพื่อที่จะได้จดจำความรู้สึกในการจับมือเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ในขณะเดียวกันก็ต้องพยายามคุมสติตอนจับมือฟุคุฮิเมะกับน้องนันให้ได้ด้วย ไม่งั้นเกิดอาการช็อตไปเหมือนตอนที่จับมือกิตันคราวก่อน จอภาพในสมองล้มไป เซฟความทรงจำตอนจับมือซายุไม่ได้แน่ๆ T T

หันมองคนในกลุ่ม แต่ละคนแตกกระจายกันไปตอนไหนไม่รู้ บางคนก็ขึ้นบันไดเลื่อนขึ้นไปดูด้านบนบ้าง ไปดูใกล้ ๆ เวทีบ้าง เพราะอยู่ด้านหลังเห็นไม่ชัดเท่าไหร่ คนบังเกือบมิดเลย เห็นแต่หัวของสาว ๆ อยู่ลิบ ๆ แต่ผมก้าวขาไม่ออกแล้ว ขนาดเห็นไกล ๆ ยังรู้สึกชาไปทั้งตัว เห็นหน้าซายุทีไรก็ขนลุกทุกที เพลง “You’re beautiful” ของ James Blunt ดังขึ้นในสมองทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเลย ><

เอาล่ะสิ.. ถ้าถึงตอนจะมือจะไหวมั้ยเนี่ยเรา?? ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้!! ช่วงสัมภาษณ์เห็นคนเข้าแถวจับมือเริ่มจะเต็มพื้นที่แล้ว เลยชวนแบงค์กับน้องเกตุที่ยืนอยู่ด้วยกันให้ไปต่อแถวกันก่อน..

หลังจากทางทีมงานจัดเตรียมสถานที่เรียบร้อย สาว ๆ ก็เดินออกมาอีกครั้งเพื่อเริ่มการจับมือ เห็นทุกคนเดินเรียงตามลำดับมาเลยก็ตกใจ ซายุ >เรนะ>ฮิเมะ>ฮารุนัน>ไดชิ โอ้! ซายุคนแรกเหรอเนี่ย? ตายแน่ ๆ เลย >< แต่พอดูอีกที ตำแหน่งการเดินขึ้นเวที ต้องไปขึ้นทางขวา แสดงว่าการจับมือเริ่มจากไดชิก่อนรู้สึกดีใจมาก (เย้ ๆๆ) เพราะว่าจะได้จับมือซายุเป็นคนสุดท้ายอย่างที่หวังเอาไว้ แต่แบงค์เริ่มหน้าซีดเพราะต้องจับมือไดชิก่อนแถมยังซื้อซีดีไว้แค่แผ่นเดียว งานนี้ดูยังไงก็ เออรัก..เออเร่อ แน่นอน 55555 ก็เลยจัดน้อง ๆ นำหน้าไปก่อนเลย มีเกตุ มีแบงค์ แล้วผมก็อยู่ที่สาม (ส่งน้อง ๆ ไปตายก่อน ๆๆ 55)

วางแผนไว้ว่าจับมือรอบแรกคือการซ้อม เหมือนลองไฟ จับได้ไม่ได้ไม่เป็นไร แต่พยายามตั้งสติไปให้ถึงซายุให้ได้ก่อน ห้ามเสียชีวิตกลางทางเด็ดขาด ส่วนรอบที่ 2 ถือว่าเป็นรอบจริง ค่อยจำแบบเน้น ๆ แล้วรอบสุดท้ายเอาไว้บอกลาสาว ๆ

หลังจากวางแผนเรียบร้อยก้อเดินตามแถวไปเรื่อย ๆ ยิ่งใกล้ยิ่งรู้สึกว่าแอร์ในห้างมันหนาวเหลือเกิน หนาวจนเกร็งจนสั่นไปหมด (หรือว่ามันจะไม่เกี่ยวกับแอร์??) และแล้วเราก็ไปถึงด่านแรก “ไดชิ”

(โปรดติตตามตอนต่อไป)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s