[Report] Morning Musume’s Handshake Event in Thailand (2)

(ภาพประกอบจาก Pingbook.com)

เกตุเดินนำหน้าพี่ ๆ ขึ้นไปบนเวที หลังจากที่ก่อนหน้านั้นพวกพี่ ๆ ช่วยกันเทรนวิธีจับมือแบบถูกต้องให้กับน้องไปแล้ว พอถึงเวลาน้องทำได้ดีทีเดียว ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอาการตื่นเต้นซักเท่าไหร่เมื่อเทียบกับพวกพี่ ๆ 5555 ดังนั้นแทนที่จะมาลุ้นน้อง ๆ มาลุ้นตัวเองให้รอดก่อนดีกว่า ๆๆ

ด่านแรกที่ตอนแรกดูเหมือนจะง่ายสำหรับผม (แต่ยากสุด ๆ สำหรับแบงค์ 55) ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะไดชิตัวจริงน่ารักมาก แถมยังตัวเล็กชวนให้นึกถึงโมโมะอยู่เหมือนกัน ส่วนใหญ่ตอนจับมือน้องจะรอฟังเราพูดแล้วค่อยตอบ แต่ผมคิดว่าจะไม่พูดอะไรเลย ยิ้มให้น้อง ๆ อย่างเดียว เพราะแค่มองตาและจับมือก็ยากอยู่แล้ว ขืนไปพูดเดี๋ยวจะหลุดพูด “thank you” แบบคราวที่แล้ว รอรอบสุดท้ายค่อยพูด “bye bye” อย่างเดียวดีกว่า 55

ผมเดินเข้าไปถึงไดชิ ยื่นมือจับปุ๊บ น้องยิ้มปั๊บ ผมก็ยิ้มให้อย่างเดียวเลย ในใจก็คิดว่า “ตั้งสติ ตั้งสติ” ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้องพูดว่าอะไรแต่น่าจะเป็น “Arigato”

ด่านที่ 2 น้องนัน คนนี้ถือว่าเป็นไลน์แล้ว ด่านนี้จึงไม่ง่ายเลย

ผมเริ่มชอบน้องนันมาได้พักนึงแล้วล่ะ ตัวจริงน้องโคตรน่ารัก แถมน้องจะยกมือรอเลย ผมมองไปที่นิ้วของน้องนันที่ค่อย ๆ ยื่นมาหา เป็นนิ้วที่เรียวยาวและเล็กมาก ๆ จนไม่กล้าออกแรงเลย พอมือจับปุ๊บ เงยหน้ามามองน้องปั๊บ โดนดวงตากลมโตของน้องสะกดทันที เหมือนล็อคตำแหน่งไว้ ทั้งหน้าน้องนันเห็นแต่ตาคู่นั้นจริง ๆ ผมพยายามยิ้มเหมือนที่ซ้อมไว้ คิดในใจ “ตั้งสติ ตั้งสติ”

แต่พอปล่อยมือปุ๊บ น้องยกมือไหว้บอก “ขอบคุณค่ะ”

ช็อคซีนีม่า!! รีบยกมือไหว้ไม่ทัน สติกระเจิงไปในทันที

พอหันไปด่านที่ 3 เจอฮิเมะรออยู่ ไลน์อันดับที่ 2 ใน MM ด้วย ตายแล้ว ตาย..ตายแน่ ๆ ก้าวขาที่แทบจะไม่มีแรงไปหาน้อง มือฮิเมะอบอุ่นและนุ่มมาก ๆ แต่ดวงตาเล็ก ๆ ของน้องเวลายิ้มมันเหมือนมีพลังบางอย่างพุ่งออกมา เป็นพลังที่รุนแรงกว่าตาโตโตของน้องนันซะอีก แบบนี้สินะที่เค้าเรียกว่า “ออร่าของฮิเมะ” พอเจอกับตัวอุทานในใจเลยว่า “ฮิเมะโหดมาก!!!!” โดนคอมโบจากน้องนันกับฮิเมะแบบนี้ เออรัก..เออเร่อ จนได้.. พาร่างกายที่ภายในสะบักสะบอมเคลื่อนที่ไปหาเรนะต่อ

ด่านที่ 4 เรนะ

ซอมบี้ลุงโมเดินไปหยุดตรงหน้าเรนะ แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติ เราจับมือกันแต่เรนะไม่ได้มองหน้าผม!! เธอมองที่หน้าอกที่ผมกลัดเข็มกลัดเอาไว้ทั้งหมด 10 อันรวมไปถึงรูปซายุอุ้มกระต่ายที่ผมสกรีนเอาไว้ ผมตัวแข็งทื่อ พอเรนะเงยหน้ามาสบตาและยิ้มให้ ผมรู้สึกเหมือนตัวระเบิดและร่างกระจัดกระจายเป็นชิ้น ๆ ศพนี้ไม่ต้องฌาปนกิจให้ยุ่งยากเพราะไม่เหลือชิ้นส่วนใดใดให้เผา

พอถึงด่านที่ 5 คนที่สำคัญที่สุด..ซายุ ผมจึงกลายเป็นปั๊บ โปเตโต้

“จำอะไรไม่ได้เลย” T T

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s